<< BOYCOT >>
|
|
interview
Omar Barghouti: "Palestijnse oproep tot de boycot van Israël wordt hoe langer hoe populairder".
Omar Barghouti is mede-oprichter van de Palestijnse campagne voor de academische en culturele boycot van Israël. Deze campagne maakt deel uit van de BDS beweging (Boycot, Desinvestering, Sancties), daterend van 2005, een jaar na het besluit van het Internationale Gerechtshof tegen de Israëlische muur en tegen de kolonies/nederzettingen gebouwd op Palestijns grondgebied. De campagne wordt ondersteund door 170 vakbonden, politieke machtshebbers, organisaties en verenigingen in Palestina. Zij vertegenwoordigen de burgermaatschappij over heel Palestina, binnen de bezette gebieden, in Israël en in ballingschap.
Gesprek genoteerd door Mireille Court en Chris Den Hond, op 19 april 2009 in Ramallah.
BDS = Boycot, Desinvestering, SanctiesOmar Barghouti: De Palestijnen onder Israëlische bezetting in Cisjordanië en in Gaza vormen een minderheid van het Palestijnse volk. De grote meerderheid van het Palestijnse volk bestaat uit vluchtelingen in ballingschap, slachtoffers van de etnische zuivering uitgevoerd door Israël in en na 1948.
Wat de oproep tot BDS zegt is dat, vermits de internationale gemeenschap niet bij machte is geweest om rekenschap aan Israël te eisen met betrekking tot zijn schendingen van de internationale wetgeving en van de mensenrechten, wij de burgermaatschappij oproepen om haar verantwoordelijkheden op te nemen, door Israël op het matje te roepen en dit door middel van het starten van de Boycot, de Desinvestering en de Sancties.
Waar gaat onze oproep nu precies over? Wij willen een eind maken aan de drie fundamentele onrechtvaardigheden die Israël begaat tegenover het Palestijnse volk: de bezetting, de kolonisatie, het systeem van rassendiscriminatie tegen de Palestijnen binnen Israël, die een specifieke Israëlische vorm van Apartheid is, zowel als de ontkenning van de rechten van de Palestijnse vluchtelingen. De Palestijnse vluchtelingen hebben recht op terugkeer naar hun land van herkomst in overeenkomst met de resoluties van de UNO, maar Israël weigert hun dat recht. De BDS oproep is gebaseerd op het recht, niet op het zoeken naar een oplossing. De oproep concentreert zich op de drie fundamentele en legitieme rechten van de Palestijnen. Wij, de Palestijnen, roepen de wereld op om Israël te boycotten, om te desinvesteren in Israël zowel als in de bedrijven die Israël steunen tot het moment dat Israël accepteert om zich te plooien naar het internationale recht en ons onze fundamentele rechten zal verlenen.
Israël = koloniaal project
Sinds 1948 is Israël letterlijk tot stand gekomen op de vernietiging van de Palestijnse maatschappij. Zij hebben de Palestijnse maatschappij dus vernield en het merendeel van de Palestijnen verbannen - tussen 750.000 en 850.000 Palestijnen werden verdreven, zij werden slachtoffers van een etnische zuivering vanaf eind 1947 tot 1949, het merendeel van de Palestijnen werden verdreven om "plaats" te maken voor de Joodse immigranten die vanuit Europa de Holocaust ontvluchtten. Het was vanaf het begin een koloniaal project met als doel de Palestijnse maatschappij te breken, om de Palestijnen te beletten zich als maatschappij te reorganiseren. De Palestijnen werden onmiddelijk gefragmenteerd tussen de Palestijnen binnenin wat nu Israël is, de Palestijnen van Cisjordanië en van Gaza, alsook de Palestijnse vluchtelingen. Deze fragmentatie gaat nog steeds voort.
Dus stelt Israël - heel langzaamaan maar op uiterst vasthoudende wijze - zich niet tevreden met een etnische zuivering van de Palestijnen, maar vernietigt ook de mogelijkheid om de Palestijnse maatschappij te ontwikkelen binnen het historische Palestina.
Vernielde Palestijnse bedrijvenSinds Israël in 1967 Cisjordanië en Gaza bezette, al 42 jaar geleden en tot op heden, heeft het systematisch en met grote vastberadenheid de Palestijnse bedrijven vernietigd. Israël heeft op die manier de mogelijkheid kapot gemaakt tot een onafhankelijke Palestijnse economie en een onafhankelijke Palestijnse industrie. Wij hebben al erg weinig fabrieken en de meeste zijn heel klein. Israël controleert alle grenzen, evenals de invoer en de uitvoer, dus wij zijn als afnemers totaal afhankelijk van Israël. Zij willen hun produkten verkopen en de beste methode is dan ook om onze capaciteit tot het produceren van onze eigen producten tot nul te herleiden.
De kolonies/nederzettingen zijn onwettig in de ogen van de internationale wetgeving. Volgens de 4de conventie van Genève, staat het verplaatsen van delen van de bevolking van het bezettende land naar het bezette land gelijk aan een oorlogsmisdaad. Maar Israël zet die nederzettingen daar hoofdzakelijk neer om de etnische zuivering van de Palestijnen in de hand te werken.
De muur scheidt de Palestijnen van hun grond
Israël wil de beste stukken grond, de beste landbouwgrond, de waterbronnen en de waterreserves zodat de Palestijnen niet meer in Palestina kunnen leven. Dit is altijd de Israëlische politiek geweest. Alle regeringen, die van links, rechts en centrum, hebben allemaal dit principe aangekleefd: alles doen wat gedaan moet worden om het leven onleefbaar te maken voor een meerderheid van Palestijnen, zodat zij weggaan. Dit heeft tot op een zeker punt gewerkt. Veel Palestijnen zijn vertrokken omdat ze in Palestina hun brood niet kunnen verdienen. Als een boer of een boerin zijn/haar land verliest omdat die door de muur is afgepakt, dan hebben zij geen bestaansmiddelen meer. Zij kunnen niet meer verder; als zij kinderen hebben, kunnen zij het welzijn van die kinderen niet meer verzekeren. Zodoende denken zij er vaak aan om te vertrekken, om elders heen te gaan, waar zij ook maar kunnen, om hun families te voeden. Dus heeft Israël dit gedaan op zeer consistente wijze. De muur was het laatste hoofdstuk in dit kolonisatie proces. Het gaat heel goed met de bouw van de nederzettingen, met het oprichten van de muur om zich de beste landbouwgrond en de bronnen toe te eigenen. Veel mensen zeggen: "Het is een scheidingsmuur." Wel nu, hij scheidt de Palestijnen van hun grond. De bedoeling is niet alleen om de Palestijnen van de Israëli's te scheiden. Dat is een verkeerde manier om de zaken te zien. De muur scheidt de Palestijnen van hun bestaansmiddelen: van hun landerijen, hun stadskernen, hun ziekenhuizen, hun scholen. Dat is nu juist het belangrijkste doel van de muur. Het leven onleefbaar te maken voor de Palestijnen.
Etnische zuivering met voorbedachte radeSinds Israël gesticht werd - dat is bekend, historici hebben daar documenten over - op de Nakba, de massieve en systematische etnische zuivering die met voorbedachte rade werd uitgevoerd. Deze etnische zuivering werd heel zorgvuldig geprogrammeerd door Ben Gourion en de andere Israëlische leiders, jaren voor het verdelingsplan, dus het was geen reactie op wat dan ook, wat Israël vandaag de dag ook mag beweren. Het was een vooropgezet plan om zich te ontdoen van de meerderheid der Palestijnen. Sinds die tijd hebben de Israëli’s over het algemeen de Nakba ontkend, zij ontkennen de etnische zuivering die zij bij de Palestijnen hebben uitgevoerd. En deze ontkenning is in feite niet zo heel verschillend van de ontkenning van de Holocaust. Zonder over de verschillen te spreken - en er zijn enorme verschillen tussen de Holocaust en de Nakba, waarover ik het nu niet zal hebben, er is geen vergelijk tussen de twee onrechtvaardigheden - maar de Israëlische Joden hebben in grote getale hun deelname, hun rol in de Nakba ontkend, en dat ligt heel dicht bij de negatie van de Holocaust.
Tot nu toe heeft het grootste merendeel van de Israëlische politieke partijen, alle Zionistische partijen, alle linkse, rechtse en centrum partijen de Nakba ontkend. Dus zij rechtvaardigen de Nakba omdat hun super slachtoffers, de slachtoffers van de Holocaust, superieure rechten hebben die belangrijker zijn dan die van de Palestijnse autochtonen, Moslims, Christenen en Joden - de inheemse Palestijnse tellen ook Joden onder zich. Dit diep racistische traktaat, dat de inheemse bevolking beschouwt als ondermensen, dat is niet iets nieuws dat de Israëli's hebben uitgevonden. De Fransen hebben in Algerije en in Vietnam hetzelfde gedaan, en de Engelsen, de Hollanders, de Europeanen; zij allen waren gewend aan dit koloniale principe dat er in bestaat om de autochtonen als ondermensen te beschouwen, als ze deze al als mensen zien.
Boycot van de Israëlische instellingen... De Israëlische instellingen, en dan vooral de universiteiten, de culturele, economische en sportieve instituten zijn allemaal medeplichtig. Die medeplichtigheid bestaat niet alleen uit stilte, het is niet alleen omdat ze de bezetting niet veroordelen, dat is gewoon al een feit. Geen enkele Israëlische universiteit heeft ooit de bezetting veroordeeld. Geen enkele vakbond van Israëlische leraren heeft ooit de bezetting veroordeeld, noch opgeroepen tot het beëindigen ervan. Geen enkele, ooit. Het totale aantal van Israëlische universitairen die openlijk hebben opgeroepen tot het beëindigen van de bezetting bestaat uit enkele honderden op een aantal van 9.000. Dus zijn de Israëlische universitairen zoals iedereen in Israël, erg medeplichtig in de onderdrukking. Desondanks is het doel van onze oproep tot boycot niet gericht aan individu’s; onze oproep richt zich tot instellingen en dat is van groot belang. Een institutionele boycot roept op tot het boycotten van de instellingen wegens hun medeplichtigheid.
De culturele en universitaire instellingen spelen een uiterst belangrijke rol in de rechtvaardiging van het hele systeem van onderdrukking. De onderdrukking bestaat niet alleen door middel van tanks en vliegtuigen, hij bestaat uit talrijke kleine ambassadeurs die de wereld intrekken en die een verdraaid beeld weergeven en die alle misdaden rechtvaardigen die de Israëli’s begaan. Nog heel recent zijn de slachtingen die de Israëli’s in Gaza aanrichtten, de massieve oorlogsmisdaden waaraan de Israëli’s zich in Gaza schuldig maakten - het is niet alleen het Israëlische leger dat schuldig is aan deze slachting en aan zware schendingen van de internationale wetgeving, het is de hele Israëlische gevestigde orde, waaronder de universitaire, culturele en andere instellingen. Niet alleen omdat zij niets gezegd hebben tegen deze slachtingen - en natuurlijk zijn ze blijven zwijgen, er is immers geen veroordeling gekomen - zij stonden er helemaal achter. Zij hebben hun volledige steun getoond aan de slachtingen door ze als volgt te rechtvaardigen: “Dit is een repliek om de Palestijnse terreur te bestrijden”, door alle mogelijke redenen te geven om de wereld te doen geloven dat het hier om een actie ging die zelfverdediging genoemd kan worden en geen oorlogsmisdaad. Zij hebben zodoende een essentiële rol gespeeld in de rechtvaardiging van oorlogsmisdaden. Het tweede argument is Zuid Afrika.
... net zoals in Zuid-Afrika De mensen die nu zeggen dat we de Israëlische universiteiten niet zouden moeten boycotten, wat hebben zij gedaan in de jaren 80? Hebben diezelfde mensen niet de Zuid-Afrikaanse universitaire instellingen geboycot? In feite was de Zuid-Afrikaanse boycot een totale boycot tegen alles en iedereen in Zuid Afrika, niet alleen tegen de instituties. De Palestijnse boycot is tegen de instituties. Dezelfde personen die in de jaren '80 mee deden aan een totale boycot tegen alles wat Zuid-Afrikaans was en tegen de Zuid-Afrikaanse Apartheid zijn dezelfden die nu schijnheilig zeggen dat we Israël niet zouden moeten boycotten. Dat is je reinste schijnheiligheid, dat is twee maten en twee gewichten, en dat is Israël als een uitzondering behandelen.
Sportieve, artistieke, academische boycot Dit is precies hetzelfde voor de sportteams, de muziekgroepen; er is geen verschil. Zij zijn medeplichtig aan de rechtvaardiging van de Israëlische oorlogsmisdaden. Zij gaan naar Europa en spelen muziek, zij nemen deel aan sport competities, alsof Israël een Staat zoals een ander is en geen koloniale Staat, een Staat van Apartheid. Zij helpen om dit verdraaide beeld van Israël als democratische en verlichte Staat, omringd door een zee van Arabische Barbaren, in stand te houden. Dit beeld werd niet alleen gecultiveerd door de Israëlische minister van buitenlandse zaken of door het leger. Het werd vooral gecultiveerd door de culturele instellingen, door de universitaire instellingen en hun deelname in evenementen over de hele wereld. Dus natuurlijk moeten de sportteams geboycot worden, net zoals de Zuid-Afrikaanse teams dat werden. Dus, nogmaals, we zijn hier niet bezig om het wiel uit te vinden. De Palestijnse oproep tot boycot is begonnen in 2004-2005. Enkele jaren later hebben wij al een indrukwekkende steun gekregen van de zijde van belangrijke vakbonden, zelfs in Europa, zelfs in Canada en nu begint het ook in de Verenigde Staten. Het is geen marginale beweging, het wordt hoe langer hoe populairder, gesteund door "zwaargewichten" zoals John Berger; ook andere bekende artiesten over de hele wereld steunen de boycot, zoals Naomi Klein in Canada enz. Het is een beweging die zich steeds meer uitbreidt. Ter vergelijking: de boycot van Zuid-Afrika begon aan het einde van de jaren 50 en de internationale burgermaatschappij begon te reageren in de jaren 80. De belangrijkste boycot acties voltrokken zich in de jaren 80. Er zijn enkele pioniersacties van een boycot geweest in de jaren 70, maar de belangrijkste boycot vond plaats in de jaren 80, het heeft dus tussen 25 en 30 jaren geduurd voordat de Zuid-Afrikanen een reactie zagen. Wij hebben een veel belangrijkere reactie gezien bij de voornaamste vakbonden op 4 à 5 jaar tijd. Dus het werkt.
Wij hopen dat de burgermaatschappij in de hele wereld zich zal aansluiten bij de BDS campagne als zijnde de politiek en moraal meest efficiënte campagne en aan de hand van de middelen die ons ter beschikking staan zodat Israël tot rekenschap gedaagd wordt, om een eind te maken aan de straffeloosheid van Israël, aan de onderdrukking door Israël en om eender welke kans te geven aan de vrede in de toekomst.
06/22/2009
|
|