Op 9 juli 2005, riep de meerderheid van Palestijnse NGO’s de internationale organisaties en individuen op tot boycot, desinvestering en sancties tegen Israël. Dit naar het voorbeeld van de antiapartheidsstrijd in Zuid-Afrika. Zij vertegenwoordigen het Palestijnse volk van de gebieden van 148 en 1967 alsook van de Palestijnen in ballingschap. Zij eisen dat Israel het recht op zelfbeschikking van de Palestijnen erkent en het internationaal recht respecteert.

De oproep ontstond omwille van het feit dat resoluties en veroordelingen die Israël oproepen respect te tonen voor de basisrechten van het Palestijnse volk reeds herhaaldelijk werden geuit door regeringen, de VN en het internationaal gerechtshof. Desondanks was de internationale gemeenschap de voorbije 60 jaar nooit bereid om haar eigen veroordelingen en resoluties kracht bij te zetten en hier sancties aan te verbinden. Want door de vele economische en financiële banden die bestaan tussen Israël en onze economieën en regeringen houden onze bedrijven en regering het apartheidssysteem in stand.
 

Heel veel van de Israëlische producten die in onze supermarkten liggen zijn afkomstig van bedrijven die rechtstreeks telen op gestolen gronden en met water dat volgens internationaal recht aan de Palestijnse bevolking toebehoort. Zonder te spreken over de directe discriminatie en uitbuiting van de Palestijnse arbeiders in deze bedrijven. Het is volkomen onethisch om met zulke bedrijven handel te drijven wetende dat de winst deels rechtstreeks naar de regering en het bezettingsleger gaat. Als zij geen afzetmarkt zouden hebben voor hun producten dan zouden deze bedrijven gewoonweg niet levensvatbaar zijn.

Hoewel wij, consumenten en winkeliers in het Westen, niet rechtstreeks verantwoordelijk zijn voor veel van wat er misloopt in de wereld, hebben we wel een enorme impact. Met ons koopgedrag houden we nefaste verhoudingen in stand in ontwikkelingslanden. Of komen andere net niet to ontwikkeling. Een stabiele en eerlijke economie in het zuiden is zeker in het belang van onze economie en ook onze veiligheid. Armoede, schending van mensenrechten en corruptie creëren wereldwijd instabiliteit en verzet die al lang niet meer enkel ver van ons een impact heeft.
 

De V.S. geven jaarlijks 3 miljard dollar aan steun via verschillende wegen aan Israël. Maar economische samenwerking en handel is veel belangrijker voor een land dan militaire en financiële steun. De Israëlische export naar België bedraagt 2,7 miljard de invoer vanuit België bedraagt 3,22 miljard euro. Export vanuit de illegale nederzettingen in de bezette gebieden op zich naar Europa is 200 miljoen dollar per jaar waard. Als je hierbij bij rekent de producten die gedeeltelijk in de bezette Palestijnse gebieden worden geproduceerd dan loopt dit op tot meer dan 2 miljard.

32% (11,3 miljard) van Israëls export komt naar de EU, omgekeerd komt 62% (14 miljard euro) van de ingevoerde producten uit de EU. België fungeert daarbovenop ook als belangrijk distributiecentrum voor de Europese markten (via de luchthaven van Bierset) en is daarbovenop de 2de belangrijkste wapenexporteur voor Israël. Israël is dus wel afhankelijk van België en Europa opdat zijn economie kan blijven draaien. Maar een complete boycot is zelf niet nodig aangezien een duidelijke verandering van de publieke opinie al voldoende kan zijn om Israël te verplichten tot eerlijke onderhandelingen te komen.

De BDS campagne groeit wereldwijd. Hieronder enkele voorbeelden:

1. Engeland UNISON (vakbond overheidspersoneel): 2007 (1300000 leden)
2. Engeland Transport & general workers union: 2006 (800000 leden)
3. Zuid Afrika: Cosatu: Grootste vakbondsfederatie van het land: +/- 1.000.000 leden in 2007
4. V.S.: World council of presbyterian churches desinvesteert uit Israël en uit Caterpillar dat bulldozers leverde voor de afbraak van Palestijnse huizen
5. ASN bank in Nederland weigert verder samen te werken met het Franse veolia dat een metro bouwt in Oost Jeruzalem.
6. Groot-Brittanië: Israelische waterkoelingsbedrijf Eden Springs moest zijn depot in Schotland sluiten wegens het verlies van honderden contracten
7. Zweden: Frans bedrijf Veolia verliest een contract ter waarde van €3.5 miljard in Stokholm na 10 j samenwerking wegens betrokkenheid in de constructie van de tramlijn in Jeruzalem.

 

In 2005 hebben reeds talrijke Palestijnse NGO’s gezamenlijk opgeroepen tot een campagne van boycot, desinvestering en sancties. De Palestijnen die in die Israëlische bedrijven werken verkiezen vrijheid en gelijkheid boven een job als tweederangsburger in eigen land.
Om een voorbeeld te geven Jaffa is buiten een merk ook een zeer oude Palestijnse haven die al van in de 19de eeuw de befaamde jaffa appelsienen exporteerde naar heel Europa. De vroegere eigenaars van de Jaffa plantages werden in 1948 verdreven, hun gronden gestolen en hun arbeiders leven nu nog steeds in vluchtelingenkampen in de Westbank, Gaza en de omringende landen. De Carmel producten worden voor het grootste deel geteeld in de Jordaanvallei in de bezette Palestijnse gebieden. Deze plantages staan op onteigende grond, worden geïrrigeerd met water dat ontzegd wordt aan de Palestijnse bevolking (hele dorpen en steden krijgen slechts 1 keer per week water). De arbeiders die er werken hebben geen pensioen regeling, geen sociale zekerheid en geen vakbondsvertegenwoordiging. Zolang er geen politieke druk is, hebben zij geen andere opties. Maar zij vragen niets anders dan dat er druk wordt gezet opdat zij ook kans hebben op eerlijk, beschermd werk.
 

Het antwoord op die vraag is helaas ja, maar dit is in geen geval belangrijker dan het beëindigen van dit apartheidssysteem dat enkel extremer wordt zolang het blijft voortduren. En zelfs ondanks de negatieve impact op neutrale of linkse Israëliërs zijn er steeds meer Israëliërs die de campagne wel 100% steunen zowel op economisch, cultureel als academisch vlak. Bijvoorbeeld tijdens de laatste oorlog in Gaza riepen 500 prominente Israëlische academici, journalisten, … op tot diezelfde BDS campagne. Vele andere groepen en vzw van joden over de hele wereld ondersteunen deze actie reeds jaren. Enkele voorbeelden zijn Matzpun en ‘Not in my name’.
 

Internationale en Israëlische verenigingen hebben het recht niet aan de Palestijnen te dicteren op welke manier hun verzet voor hen aanvaardbaar is maar moeten hen steunen bij hun verzet tegen een illegale bezetting in het bijzonder als deze vorm van verzet geweldloos is. BDS is het enige morele en logische actiemiddel om effectief de wereld in staat te stellen Israël te verplichten het internationaal recht te doen toepassen. Zeker als je weet dat het apartheidsregime enkel sterker wordt na jaren van samenwerkingsprojecten, communicatieprojecten, solidariteitsacties tussen Israëliërs en Palestijnen vaak ingegeven door het Israëlische linkse kamp en de internationale organisaties.
 

De BDS campagne heeft zich nooit tegen joden in het algemeen gericht maar wordt juist door velen onder hen actief gesteund. De beschuldigingen van antisemitisme worden vaak misbruikt als intellectuele intimidatie. De genocide die tijdens WOII plaatsvond mag nooit als excuus worden gebruikt voor het met de voet treden van het internationaal recht. Het moet juist worden gebruikt om onrecht en discriminatie waar ook ter wereld onder eender welke vorm aan te klagen en actief tegen te gaan. Het Israëlisch-Palestijns conflict gijzelt de hele wereld en zal niet vanzelf weggaan maar eerder verder uitzetten en de wereld polariseren.

Organisaties van joden binnen en buiten Israël die de boycot steunen

1. Matzpun
2. AIC (Alternative Information Centre)
3. ICAHD (Israeli comittee against house demolitions)
4. Matzpen, socialistische joodse organisatie in Israël
5. Gush Shalom: alleen producten uit de kolonies
6. European Jews for a just peace UK Jews for boycotting Israeli goods
7. Jews for a Just Peace, Vancouver, Canada 8/06
8. Jews Against the Occupation, New York