Sport Boycot

Internationale sportevenementen kunnen een belangrijke rol spelen in de beeldvorming die een land uitstraalt naar de rest van de wereld. In deze optiek zou een sportboycot van Israël een krachtige boodschap de wereld insturen. Een boodschap die zegt dat de Israëlische politiek van bezetting, uitwijzing en racisme ten opzichte van de Palestijnen onaanvaardbaar is.

Zwitserse actievoerders verstoren een kwalificatiewedstrijd van Israël voor de Wereldbeker, september 2007

Doelstellingen:

· Israël beletten zich te promoten als een “fair player”. Dit houdt in dat de deelname van Israëlische clubs en individuele sportlui aan internationale en bilaterale wedstrijden geboycot moet worden.

· Het grote publiek op de hoogte stellen van de discriminatie en het racisme waar de Palestijnen slachtoffer van zijn.

· Israël weren uit sportevenementen, ook in het kader van wereldwijde competities zoals de wereldbeker, de Olympische Spelen enz.

· Het promoten van Palestijnse aanwezigheid bij – en hun recht tot deelname aan - internationale sportevenementen als een middel om hun recht op een eigen identiteit en zelfbeschikking te ondersteunen.

Waarom

Een groot sportevenement legt nadruk op Fair Play en sportief gedrag, en verleent de deelnemende landen internationale erkenning en status. In het verleden zijn sport boycots gebruikt in uitzonderlijke omstandigheden. In het geval van de apartheid in Zuid-Afrika, zond de sport boycot effectief een boodschap naar het regime en naar hen die dit regime ondersteunden, namelijk “wij, de internationale gemeenschap, keuren dit regime, dat racisme tot een gevestigde instelling heeft gemaakt, niet goed”. Het weren van Zuid-Afrika uit alle grote officiële competities vanaf eind jaren 60, speelde een belangrijke rol in de isolatie van het regime en van haar supporters. Een vaak gehoorde reactie op voorstellen tot een sport boycot is dat politiek en sport niet door elkaar gehaald mogen worden. Voor de Palestijnen is de werkelijkheid dat politiek en sport onomstotelijk met elkaar verbonden zijn. Israël heeft een feitelijke ban gelegd op Palestijnse sport- en ontspanningsactiviteiten, en de vrijheid die Israëlische atleten en ploegen genieten, gaat ten koste van de Palestijnen aan wie het recht tot deelname aan sporten ontzegd wordt, zowel op plaatselijk als op internationaal niveau.

In augustus 2007 kreeg het Palestijnse nationale jeugdvoetbalteam geen visum voor een tournee van drie weken door het Verenigd Koninkrijk. De officiële reden die werd gegeven was dat de Palestijnen te arm waren om hen te vertrouwen genoeg geld bij elkaar te krijgen voor de terugreis. De vernieling die de Palestijnse economie te beurt viel door de bezetting, betekent dat Palestijnse sportlui geen kans krijgen hun land op het internationale toneel te vertegenwoordigen. De Bezetting belette de terugkeer van het Palestijnse nationale jeugdsportteam naar Gaza. Ze konden pas een maand na hun wedstrijd in Jordanië, in juni 2007, terug naar huis reizen. Palestijnen met de Israëlische identiteit beschikken niet over dezelfde bestaansmiddelen, benodigdheden en financiering als Joodse burgers. Op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook heeft de Bezetting het functioneren van sportverenigingen en -stichtingen verstikt, evenals ontspanningsfaciliteiten waarvan Palestijnse jongeren gebruik maken. Palestijnse kinderen in Gaza werden gedood terwijl ze voetbal aan het spelen waren. Israëlische controle over alle grenzen en alle verplaatsingen heeft het Palestijnse sportclubs onmogelijk gemaakt om samen te komen en te reizen voor nationale en internationale spelen en toernooien.

Voor dat andere grote deel van het Palestijnse volk, de vluchtelingen, is de toegang tot sporten en ontspanning vaak gedicteerd door de aard van de faciliteiten waarover zij beschikken in de vluchtelingenkampen. De verbanning die hun staat als vluchtelingen inhoudt, betekent dat zij niet de mogelijkheid hebben deel te nemen aan de nationale sportinstellingen van hun land. Tijdens hun voorbereidingen voor de wereldbeker van 2006, moesten spelers uit Gaza wekenlang wachten aan de grenspost van Rafah alvorens zij hun teamgenoten in Egypte konden vervoegen. De enige bestaande grasmat in Gaza was opgeblazen door een Israëlische raket. Zonder veld was het team verplicht hun thuiswedstrijd te spelen in een virtueel leeg stadion in Qatar. Tijdens de voorbereidingen verloren de spelers uit Gaza vijf van hun vrienden, slachtoffers van een Israëlisch luchtoffensief. Jerome Champagne, afgevaardigd secretaris-generaal van de Fifa, liet de ploeg niet toe hun cruciale kwalificatiewedstrijd te spelen. Hij zei:"Voetbal kan niet sneller gaan dan politiek." In Israëlische instellingen bestaat er discriminatie in overvloed tegen Palestijnen in de sportwereld. De Hebrew University kreeg kritiek toen naar buiten kwam dat het sportcentrum, dat bedoeld was voor studenten, lidmaatschap onthield aan Arabieren die niet verbonden waren aan de universiteit, terwijl men wel Joodse kandidaten aanvaardde. Deze door de Israëliërs opgelegde voorwaarden hebben dan weer toestanden geschapen waarin Palestijnse sport onmogelijk kan gedijen.

Doe het zelf

Opdat de BDS campagne zou slagen, moeten supporters, spelers en sportinstellingen ingelast worden bij gezamenlijke lobby-inspanningen. De eerste stap is erop gericht om het beeld van Israël te veranderen, om een klimaat op te bouwen waarin zowel teams als spelers weigeren op Israëlische terreinen te spelen; niet vanwege enig potentieel "gevaar" of "risico", maar als uiting van protest tegen het door Israël gevoerde beleid van bezetting en apartheid.

1. Identificatie en lobbyen van clubs die relaties met Israël onderhouden

Men kan mikken op sportclubs en particulieren die relaties met Israël onderhouden; er kan bij hen gelobbyd worden om die relaties te verbreken als antwoord op de Israëlische politiek ten overstaan van het Palestijnse volk. Die relaties kunnen bestaan uit: deelname aan sportevenementen met Israëlische teams of atleten; investeringen in Israëlische verenigingen; sponsorschap met afspraken met Israëlische firma’s /bewindvoering; andere financiële relaties met Israël; bestuursleden, directeurs of eigenaars die zich uitspreken als voorstanders van de Israëlische politiek; vormgeving / marktonderzoek dat door Israëlische firma’s gedaan wordt.

2. Lobbyen van pro-Palestijnse sportverenigingen, clubs en personaliteiten

Activisten kunnen persoonlijkheden in de sportwereld uitkiezen en (‘benaderen’ is duidelijker), evenals teams en officiële verenigingen die Palestina openlijk verdedigen. Particulieren kunnen worden overgehaald om stem te geven aan hun bezwaren tegen Israëlische deelname aan sportevenementen, en te lobbyen opdat Palestijnse clubs zouden mogen meedoen aan internationale competities. Campagnevoerders kunnen werken aan het promoten van de ontwikkeling van Palestijnse sporten en aan het blootstellen van discriminatie en van aanvallen op Palestijnse ontspanningfaciliteiten en -instellingen door de bezetting.

3. Lobbyen van sportpersoonlijkheden die Israël ondersteunen

Israël krijgt aanzienlijke steun van sportpersoonlijkheden. Om maar een recent voorbeeld te noemen: ex-Engeland voetbal-ster John Barnes heeft een “antiracisme” campagne voor Israël gepromoot, wat vooral ironisch is in een staat die gebaseerd is op de racistische uitsluiting van haar inheemse bevolking. Particulieren die op deze manier hun al dan niet stilzwijgende steun aan Israël betuigen, kunnen op de feiten gewezen worden, en benaderd om het openlijk voor Palestina op te nemen. Particulieren die Zionisme promoten zouden in het openbaar veroordeeld moeten worden.